กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นางรู้มากเกินไป เก็บไว้ไม่ได้แล้ว
ทุกคนมีป้ายคนละแผ่น เอาไว้แขวนบนต้นไทร
เห็นนางแหงนหน้ามองต้นไทร เสิ่นฉางอันก็สะกิดแขนนาง “เจ้ามองอะไรอยู่? นาน ๆ จะมีโอกาส ไม่ไปแขวนสักแผ่นเหรอ?”
แม้แต่พวกรุ่นอาจารย์ก็ยังมาแขวนกัน
เน้นสนุกไว้ก่อน ส่วนจะเป็นจริงไหม พวกเขาไม่ได้สนใจเลย
หลินเสวียนเหลือบมองเขา “ให้ข้ายืมสายรัดเอวเจ้าสิ ข้าจะไปแขวนสักหน่อย อย่าว่าแต่แขวนป้ายเลย ตัวข้าก็แขวนอยู่ตรงนั้นได้”
“นั่นมันผูกคอตายแล้ว!”
“เปล่าเสียหน่อย”
ใครจะคิดสั้นก็คิดไป แต่นางไม่มีทางทำแน่
หลินเสวียนฉวยจังหวะที่ทุกคนพักเอาแรงอยู่กับที่ อ้อมไปด้านหลัง กอดลำต้นแล้วรีบปีนขึ้นไป แต่ปุ่มปมบนต้นไม้นี่เยอะจริง ๆ