กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงหอบนี่เร้าใจกว่าคนอีก
“เรื่องนี้ลองไม่ได้เด็ดขาด” หลินเสวียนส่ายหน้ารัวเหมือนกลองป๋องแป๋ง
ลองแล้วได้ตายแน่
ดวงตาสีเขียวที่มีรูม่านตาเรียวยาวมองเธออย่างมีเลศนัย ก่อนจะพ่นลมหายใจใส่เบา ๆ “ร่างเจ้าแห้งเหี่ยวแบบนี้ ตอนนี้ข้าอยู่ในร่างงูก็ยังไม่สนใจเลย”
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงร่างมนุษย์
พูดจบเขาก็รีบมุดลงทะเลสาบไป คงไปติดสัดกับไป๋หลงแล้วละมั้ง
หลินเสวียนที่โดนกระแทกใจ รีบวิ่งไปหาเงือกแล้วกระซิบถาม “นี่ เสี่ยวอวี๋ เขาหน้าตาน่าเกลียดมากใช่ไหม?”
ไม่งั้นคงไม่เปิดปากก็พูดจาลามก แถมยังยอมให้เห็นแต่ร่างงู
ร่างมนุษย์ของเขาคงอัปลักษณ์สุด ๆ
“ทำไมล่ะ?” มนุษย์เงือกเท้าคาง หัวเราะอย่างเบิกบานไม่เกรงใจ