กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โรคเรื้อรังอะไรกัน นั่นมันแผลเก่าที่ทิ้งไว้ต่างหาก
ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
ผ่านไปพักใหญ่ หลินเสวียนจึงลุกขึ้นจากพื้นด้วยความเจ็บปวด พลางด่าพึมพำ “ศิษย์พี่บ้าบออะไร กล้าดีนักนะ”
นางอุตส่าห์ถีบคนจากสำนักอื่น
หนีจากการโดนพวกรุมกระทืบมาได้แท้ ๆ แต่ดันหนีไม่พ้นการที่เขาเข้าข้างคนนอก
หนานซ่างจิ่นที่แทบไม่เหลือแรงก็พูดขึ้นมาอีก
แต่คำพูดของเขาชวนให้หมั่นไส้หน่อย เพราะเขาบอกว่า “ถีบได้ดี”
“เจ้าเป็นถึงคนของเทพ พูดเป็นแค่นี้เองหรือ?”
หน้าตาก็ดูดีอยู่หรอก แต่ปากยิ่งยุบยับกว่าเสิ่นฉางอันอีก!