กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้ามองข้าเหมือนข้าวสวยหรือไง?
รอยยิ้มของหลินเสวียนแข็งค้างอยู่บนใบหน้า “สมองเจ้าโดนกระแทกจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง?”
หลังจากเสิ่นฉางอันพูดจบ เขาก็คงจะรู้ตัวว่าพูดตรงเกินไปเลยรู้สึกกระอักกระอ่วน จึงก้มหน้าลงไม่กล้าสบตานาง
“ข้าก็แค่จะหลอกเจ้าให้ไปสำนักเรา อาจารย์ข้าเขารู้สึกว่าชีวิตมันจืดชืดไร้สีสัน ก็เลยให้ข้าไปหลอกเจ้ามาช่วยเติมสีสันให้ชีวิตท่านหน่อย”
เผื่อว่าจะมีสำนักไหนระเบิดขึ้นมาบ้าง
รับรองว่ารสชาติชีวิตคงจัดจ้านน่าดู เผลอ ๆ อาจจะช่วยรักษาโรคไขข้อที่ขาของอาจารย์ให้หายได้ด้วย
สิงจื่อจวินที่เลิกวุ่นวายกับกระดาษยันต์ของตนเสียทีเอ่ยความจริงออกมาตรง ๆ “ศิษย์พี่ ถ้าท่านพาแม่นี่กลับไป อาจารย์ได้ถีบก้นท่านแน่”