กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พวกเราเป็นพวกไม่ได้เรื่องงั้นหรือ? สำนักพวกเจ้ามันเกินไปแล้ว!
“ศิษย์พี่ เลิกหัวเราะได้แล้ว ตกจากที่สูงขนาดนั้นอาจพิการได้เลยนะ”
พอเห็นแบบนั้น เส้าหยางก็ส่งเสียงเตือนเขา
นางนอนนิ่งไม่ขยับ ใครดูก็รู้ว่าตกลงมาเจ็บหนักแน่
กู้หยุนถิงหุบยิ้ม แอบจิ้มหลินเสวียนที่นอนอยู่บนพื้น “เป็นยังไงบ้าง? ให้คุณชายอย่างข้าแบกเจ้ากลับไปไหม?”
คราวนี้คงตกจนเข็ดแล้ว
น่าจะสงบเสงี่ยมได้สักวันสองวัน
“ไปไกล ๆ เลย อย่ามากวนข้า” หลินเสวียนบอกเสียงอู้อี้
“ได้ ท่านก็นอนคว่ำอยู่ตรงนี้ไปเถอะ ข้ากลับไปนอนก่อนแล้ว”
“...” ไอ้คนใจดำอำมหิต!