เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นผู้อาวุโสจ้าวนำเย่หลีและคนอื่น ๆ จากไป เหยียนหมิงซงก็แค่นเสียงหนึ่งที จัดระเบียบอาภรณ์ของตน “ไป พวกเราก็กลับสำนักศึกษากันเถิด”
สายตาพลันเหลือบไปเห็นสภาพสะบักสะบอมของจางชงและพวก เหยียนหมิงซงจึงขมวดคิ้วถามว่า “บาดแผลบนตัวพวกเจ้าเกิดจากอันใด”
จางชงและพวกพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที ไม่มีหน้าจะเอ่ยปากบอกเลยว่าพวกเขาตั้งมากมายหลายคน เมื่อครู่กลับถูกเย่หลีที่เป็นเพียงเด็กสาวตัวคนเดียวสั่งสอนจนยับเยิน
ทว่าภายใต้สายตาที่จ้องเขม็งกดดันของเหยียนหมิงซง ทุกคนจำต้องคายความจริงออกมา
เหยียนหมิงซงพลันตกตะลึงอย่างหนัก “พวกเจ้าพูดว่าอย่างไรนะ พวกเจ้าถูกศิษย์ไม่กี่คนที่ไอ้เฒ่าจ้าวโม่รับมาจากเมืองต้าหวงจัดการจนยับเยินอย่างนั้นหรือ”
ทุกคนต่างพากันก้มหน้า อับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี