เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โถงหลักตระกูลเย่
เย่หงเทียนมีสีหน้าหม่นหมองไร้ราศี ร่างทั้งร่างดูแก่ชราลงกว่าแต่ก่อนมากนัก
เมื่อมองดูเย่หลีที่เดินเข้ามาพร้อมกับแม่ทัพแห่งจวนเจ้าเมือง แววตาของเย่หงเทียนพลันทอประกายคมกล้าวูบหนึ่ง เขารู้ดีถึงจุดประสงค์ในการมาเยือนครั้งนี้ของเย่หลี
เย่หงเทียนลุกขึ้นยืน รีบสาวเท้าก้าวเข้ามาหา ก่อนจะเอ่ยกับเย่หลีอย่างกระตือรือร้นว่า “หลีเอ๋อร์ ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว เป็นปู่ที่ผิดต่อเจ้า ผิดต่อครอบครัวของพวกเจ้า ปู่รู้ตัวว่าผิดแล้ว เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว……”
เย่หลีก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ขมวดคิ้วจ้องมองเย่หงเทียน พลางเอ่ยว่า “เจ้าตระกูลเย่ไยต้องมาเล่นละครบทนี้อีกเล่า? ท่านรู้อยู่แก่ใจดีว่าข้าไม่มีทางกลับคืนสู่ตระกูลเย่! การมาครั้งนี้ก็เพื่อรับมอบโอนกรรมสิทธิ์ให้เสร็จสิ้น นับแต่นี้ข้ากับตระกูลเย่ถือว่าสิ้นสุดบุญคุณความแค้นต่อกัน!”