กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่หลีเมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าเมืองโอวหยาง ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ทว่าเพียงชั่วพริบตาที่ครุ่นคิด นางก็เข้าใจกระจ่างทันทีว่าเจ้าเมืองโอวหยางกำลังแสดงไมตรีจิตต่อตนเองอยู่
“โลกใบนี้ช่างยึดติดกับความเป็นจริงเสียจริง ทว่าเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน ขอเพียงพรสวรรค์สูงส่งเพียงพอ ศักยภาพยิ่งใหญ่เพียงพอ และมีพลังอำนาจ คนทั้งโลกย่อมเป็นมิตรกับเจ้า”
เย่หลีลอบรำพึงในใจ
แน่นอนว่า หากไร้ซึ่งพลังอำนาจ ไร้ซึ่งพรสวรรค์และศักยภาพ ชีวิตก็ย่อมไร้ค่าประดุจมดปลวก ไม่มีผู้ใดแลตามองอย่างจริงจัง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเข้ามาผูกมิตรด้วยตนเอง หรือมอบสิทธิพิเศษและการดูแลอย่างดีเยี่ยมเช่นนี้
“ขอบพระคุณท่านเจ้าเมือง”
เย่หลีข่มความคิดในใจลง ก่อนจะประสานหมัดคำนับขอบคุณเจ้าเมืองโอวหยางอย่างนอบน้อม