เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่หลีกวาดสายตามองผู้คนเหล่านั้นที่เพิ่งจะหัวเราะเยาะนางเมื่อครู่ บัดนี้ต่างพากันหุบปากเงียบกริบอย่างว่าง่าย นางจึงเก็บงำกลิ่นอายตบะของตนเองกลับคืน แล้วหันไปเอ่ยกับพิธีกรว่า “การประลองใหญ่ฉลองเทศกาลสามารถเข้าสู่ช่วงที่สองได้แล้วหรือไม่?”
พิธีกรได้สติกลับคืนมา หันไปเอ่ยถามผู้คนรอบด้านว่า “ยังมีผู้กล้ารุ่นเยาว์คนใดต้องการขึ้นเวทีท้าทายอีกหรือไม่?”
สิ้นเสียงของพิธีกร เหล่าคนรุ่นเยาว์จากทุกฝ่ายต่างพากันก้มหน้าลง
นั่นคือระดับหลุดพ้นสามัญเชียวนะ!
ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับนางเลยแม้แต่น้อยเข้าใจหรือไม่?
แม้แต่โอวหยางชิงก็ยังไม่อาจทานทนต่อกลิ่นอายตบะที่นางแผ่ออกมาได้
ผู้ใดจะกล้าขึ้นไปท้าทายนางเล่า?
อย่าว่าแต่พวกเขาเลย แม้แต่อัจฉริยะจากเมืองจักรพรรดิอย่างซูอวิ๋นที่นั่งอยู่บนแท่นสูง เกรงว่าก็คงไม่กล้าขึ้นเวทีไปท้าทายเช่นกันกระมัง?
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองซูอวิ๋น