เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ด้านข้าง เจ้าเมืองโอวหยางเฝ้ามองการต่อสู้ของเย่หลีและหานเซียวตั้งแต่ต้นจนจบ ในดวงตาพลันปรากฏประกายแสงวาบหนึ่ง
เขาเหลือบมองชายชราข้างกาย ครั้นเห็นสีหน้าประหลาดใจของอีกฝ่าย รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น
“คนผู้นี้มีฝีมืออยู่บ้างจริง ๆ ระดับมรรคยุทธ์ขั้นหก ทว่ากลับสามารถเอาชนะผู้ครอบครองดวงจิตยุทธ์สงครามระดับสามัญขั้นหกที่อยู่ระดับมรรคยุทธ์ขั้นเจ็ดข้ามระดับได้โดยไม่ต้องอัญเชิญดวงจิตยุทธ์ออกมา ชมการประลองครานี้จบลง ข้าชักจะตั้งตารอการรับศิษย์เพิ่มเติมในครานี้ขึ้นมาบ้างแล้ว”
ชายชรากล่าวพลางหัวเราะร่า
ซูอวิ๋นที่อยู่ด้านข้างกลับไม่ใส่ใจ ดูเหมือนนางจะดูแคลนผู้ฝึกยุทธ์แห่งเมืองต้าหวงยิ่งนัก นางเอ่ยปากกล่าวว่า “ต่อให้เอาชนะคู่ต่อสู้ข้ามระดับได้ ก็ไม่อาจพิสูจน์สิ่งใด ไม่แน่อาจเป็นเพราะผู้ฝึกยุทธ์ระดับมรรคยุทธ์ขั้นเจ็ดผู้นั้นอ่อนแอเกินไปต่างหาก”