เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เด็กสาวที่ชื่อซูอวิ๋นแลบลิ้นปลิ้นตา พลางพึมพำเสียงเบา “สมัยนี้แม้แต่ความจริงก็พูดไม่ได้แล้วหรือ”
ชายชราหน้ามืดครึ้มลง ทว่าก็มิได้ตำหนิติเตียนอะไรมากนัก เพราะในสายตาของเขา สิ่งที่อีกฝ่ายพูดมาก็หาได้ผิดไม่
“พี่โอวหยางอย่าถือสาเลย แม่หนูนี่ถูกทางบ้านตามใจจนเคยตัว คำพูดพล่อย ๆ โดยไม่คิด ขอท่านอย่าได้เก็บมาใส่ใจ”
เจ้าเมืองโอวหยางยิ้มบาง ๆ แล้วหันไปสั่งเด็กรับใช้ “ไปบอกเฉิงชงให้จัดการเสียหน่อย หากคนผู้นี้สามารถคว้าชัยชนะต่อเนื่องแปดครั้งได้ ค่อยมารายงานข้าอีกครั้ง”
“ขอรับ”
เด็กรับใช้รับคำแล้วถอยออกไป นำคำสั่งของเจ้าเมืองโอวหยางไปแจ้งแก่ชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง
ชายวัยกลางคนผู้นี้คือผู้ช่วยของเจ้าเมืองโอวหยาง ทั้งยังเป็นผู้ดูแลหลักของลานประลองยุทธ์ ปกติเจ้าเมืองโอวหยางยุ่งอยู่กับการบริหารจัดการกิจการภายในเมือง ไม่อาจเดินทางมายังลานประลองยุทธ์ได้ทุกวัน มีเพียงนาน ๆ ครั้งจึงจะแวะมาดูสักหน