กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 101 แผลน้ำค้างแข็งของป้าเจิ้ง
ตอนที่พวกเฉินเซียงจวี๋เดินออกมาก็เห็นป้าหน้าตาไม่คุ้นคนหนึ่งกำลังซักผ้าอยู่
ป้าหลี่ยิ้มพลางช่วยแนะนำให้พวกเธอรู้จัก “นี่คือแม่ของเผิงลี่หมิง เพิ่งมาถึงเรือนเมื่อวาน พวกเธอเรียกหล่อนว่าป้าเจิ้งเถอะ”
จากนั้นก็หันไปพูดกับป้าเจิ้ง “นี่เป็นสะใภ้สาว ๆ ในเรือน เฉินเซียงจวี๋พักอยู่ลานเรือนด้านหลัง ส่วนเฉินชุนเยี่ยนอยู่ลานเรือนตรงกลาง นานวันเข้าก็สนิทกันเอง ทั้งสองคนค่อนข้างมีน้ำใจทีเดียว”
ป้าเจิ้งมองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มตาหยี สองมือเช็ดลงบนผ้ากันเปื้อนไปมา “อืม เหมือนกันนั่นแหละ วันหน้ามีอะไรที่ฉันพอช่วยได้ก็มาหาฉันได้เลย ยังไงฉันอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว”
“จะรบกวนให้ป้าเหนื่อยแรงได้ยังไงกัน เพื่อนบ้านเหมือนกัน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน”
อากาศหนาวเย็น ทั้งสามคนทักทายกันไม่กี่ประโยคก็แยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน
ป้าเจิ้งเองก็ยกกะละมังใส่เสื้อผ้าของหลานสาวเข้าบ้านไป ฤดูหนาวเสื้อผ้าตากไว้ข้างนอกประเดี๋ยวเดียวก็กลายเป็นก้อนน้ำแข็งแล้ว ดังนั้นทุกคนจึงบิดให้แห้งแล้วตากไว้ในบ้าน อาศัยไออุ่นในห้องช่วยผึ่งเสื้อผ้าให้แห้ง
“แม่ บอกแล้วไงว่าเสื้อผ้าให้วางไว้ก่อน ประเดี๋ยวฉันต้มน้ำร้อนค่อยซัก น้ำข้างนอกเย็นจะตาย คนอื่นเห็นเข้าจะคิดว่าฉันทำอะไรแม่นะ” อวี๋เถียนเถียนเห็นแม่สามีซักเสื้อผ้าของลูกสาวเสร็จหมดแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่าหล่อนต้องใช้น้ำเย็นในลานเรือนซักโดยตรงแน่ ๆ