ตอนที่ 89 ช่วยคนได้ แต่พี่ต้องหอมแก้มฉันทีนึงนะ

ตอนที่ 89 ช่วยคนได้ แต่พี่ต้องหอมแก้มฉันทีนึงนะ

ลู่ฝานขมวดคิ้วแน่น ราวกับจะหนีบแมลงวันตายได้

เศษผ้าที่พันแผลบนมือของเขาตอนนี้ถูกน้ำทะเลซัดจนชุ่ม แฉะแนบติดอยู่บนฝ่ามือที่เต็มไปด้วยตุ่มพอง ส่งความรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระลอก

เมื่อเห็นฝนเริ่มซาลง ลู่ฝานก็รู้ดีว่าเวลาของตัวเองเหลือน้อยเต็มที จึงไม่มีเวลาให้คิดมาก รีบดึงหวังซิ่วฟางวิ่งฝ่าสายฝนออกไปอีกครั้ง

ทั้งสองเดินตามเส้นทางที่ลู่ฝานเคยเดินจนมาหยุดอยู่หน้าหน้าผาสูงชัน

ลู่ฝานมีสีหน้าอมทุกข์ พูดกับหวังซิ่วฟางด้วยความเป็นกังวล “อาซิ่วฟาง ตอนนี้พวกเรากลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริง ๆ!”