ตอนที่ 73 ตกหน้าผา

ตอนที่ 73 ตกหน้าผา

ตอนนี้ลู่ฝานขมวดคิ้วแน่น ริมฝีปากซีดเผือดราวกับกระดาษ ไม่มีสีเลือดเลยสักนิด

บนหน้าผากของเขาก็มีเหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นมาไม่หยุด ราวกับว่าความชุ่มชื้นในร่างกายถูกสูบออกไปจนหมด

หลังจากซ่อนเรือเร็วเสร็จแล้ว เขาก็ลากสังขารอันเหนื่อยล้า จากนั้นใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายของร่างกาย แบกกระสอบป่านใบมหึมาสองใบอย่างยากลำบาก แล้วเดินทีละก้าวไปยังหน้าผา

เขาลากฝีเท้าที่หนักอึ้ง ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนสำลี อ่อนปวกเปียกจนแทบไม่มีแรง

แต่เขาก็ยังกัดฟันแน่น ใช้เรี่ยวแรงทั้งตัว แบกกระสอบป่านใบยักษ์สองใบนั้นขึ้นมาอย่างยากลำบาก

เวลานี้กระสอบป่านสองใบนี้สำหรับลู่ฝานแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับภูเขาสองลูกที่หนักอึ้ง กดทับจนเขาแทบหายใจไม่ออก