ตอนที่ 32 กล้วยไม้โลหิต

ตอนที่ 32 กล้วยไม้โลหิต

หลินเสวี่ยเอ๋อร์ถลึงตาใส่ กำลังจะอาละวาด แต่พอเห็นบาดแผลบนตัวลู่ฝาน คำพูดที่มาถึงปากก็ต้องกลืนกลับลงไป

“นาย... นายก็ทำเกินไปแล้ว!” เธอหันหน้าหนี ไม่ยอมมองลู่ฝานอีก

แต่ทว่า ใบหูที่แดงก่ำกลับทรยศความสับสนวุ่นวายของเธอในตอนนี้

“ขอโทษครับพี่เสวี่ยเอ๋อร์ ผมรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว” ลู่ฝานขอโทษอย่างจริงใจ ในใจรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง

หลินเสวี่ยเอ๋อร์เงียบไปครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึก และพูดช้า ๆ ว่า “ช่างเถอะ ถือซะว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน แต่นายห้ามทำแบบนี้อีกเป็นอันขาดนะ”

ลู่ฝานถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก เขารีบพยักหน้า “วางใจเถอะ... วางใจได้เลย ต่อไปจะไม่ทำอีกเด็ดขาด”

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เงียบไป บรรยากาศดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย จนกระทั่งเสียงครืดคราดจากท้องดังขึ้น จึงทำลายความเงียบงันนี้ลง