0415

⬢⬢⬢

ตอนที่ 415 ฉันมีความคิดหนึ่ง

“แค่ก แค่ก แค่ก... ผ้าคลุมผืนนี้มันมีปัญหา”

สเตรนจ์คลานขึ้นมาจากพื้นอย่างทุลักทุเล

สเตรนจ์พยายามจะกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนของตนด้วยการไอ

เมื่อเห็นว่าเวย์นยังคงมองเขาด้วยสายตาเหมือนกำลังพิจารณาคนปัญญาอ่อน สเตรนจ์ก็เอื้อมมือไปกระตุกผ้าคลุมบนตัวแล้วพึมพำเสียงเบาว่า

“เฮ้ ขยับหน่อยเร็วสิ ขยับหน่อย”

“……” ผ้าคลุมนิ่งสนิท ราวกับว่ามันกลายเป็นเพียงวัตถุไร้ชีวิตอีกครั้ง

“นี่มัน……”

สเตรนจ์เงยหน้าขึ้น