0235

⬢⬢⬢

ตอนที่ 234 วิ่งไปเลย เหล่าพี่น้อง

พิกกี้จ้องมองกองทัพปีศาจที่กำลังบุกเข้ามาด้วยกำลังทั้งหมดอยู่เบื้องหน้า

ทันใดนั้น

มุมปากของเขากลับเผยรอยยิ้มซื่อๆ ออกมา ราวกับว่าเขาเป็นเด็กสามขวบที่ไร้เดียงสาจริงๆ กำลังรอให้ลุงป้าน้าอาฝั่งตรงข้ามมาป้อนอาหารให้

เวย์นเหลือบมองเพื่อนร่วมทีมหมูที่จู่ๆ ก็ยิ้มซื่อบื้อ

เขาชะงักไปเล็กน้อย

ไม่ค่อยเข้าใจว่าในสถานการณ์เช่นนี้ยังมีเรื่องอะไรที่คุ้มค่าให้เขายิ้มได้เบ่งบานราวกับดอกเบญจมาศที่สดใสขนาดนั้น

ส่วนสิ่งที่พิกกี้พูดนั้น

เวย์นลองคิดทบทวนดูอย่างถี่ถ้วน