กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 203 เจ้าของฟาร์มหัวโล้น
“ซี๊ด...”
เสียงครวญครางอย่างไม่รู้ตัวดังขึ้น
จิตสำนึกเพิ่งฟื้นตัว เวย์นก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนเรือลำน้อยที่กำลังลอยคว้างอยู่กลางมหาสมุทรท่ามกลางพายุโหมกระหน่ำ
คลื่นยักษ์ลูกแล้วลูกเล่าซัดสาดไม่หยุดหย่อน ประหนึ่งว่าโลกทั้งใบกำลังส่ายไปมาอย่างบ้าคลั่งตามแรงเหวี่ยงของคลื่นทะเล
ในที่สุด
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน พายุใหญ่ก็สงบลง แต่เวย์นยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับแสงแดดหลังฝน จิตสำนึกของเขาก็รู้สึกโคลงเคลงขึ้นมาอีกครั้ง
ครั้งนี้ไม่ใช่การกระแทกขึ้นลงแบบเดิม แต่เป็นการหมุนคว้างไปเรื่อย ๆ เหมือนกับว่าเขาได้ขึ้นไปนั่งบนม้าหมุนที่ถูกเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ