0152

⬢⬢⬢

ตอนที่ 152 ฉันจะสู้กับพวกแกสามคน

ในชั่วพริบตา

ดวงตาของทุกคนก็แดงก่ำ

ไม่ใช่เพราะซาบซึ้งจนอยากร้องไห้ แต่เป็นเพราะนึกย้อนถึงความแค้นที่ฝังลึกอยู่ก้นบึ้งของความทรงจำ

“ครืน!”

เสียงอื้ออึงดังขึ้นในอากาศ

สายลมที่หวีดหวิวโดยรอบดูเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นก็เริ่มช้าลงอย่างช้า ๆ

มิวแทนต์หญิงคนหนึ่งหลับตาลง ราวกับกำลังควบคุมอากาศโดยรอบ

เสียงเล็กลอดดังขึ้นอย่างแผ่วเบาในทุกมุมของสมรภูมิ อนุภาคที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าเริ่มจับตัวกันอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเข็มที่มีขนาดเท่าเส้นผมทีละเล่ม