กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 147 ความสำเร็จใกล้เข้ามาแล้ว
ผมที่ยุ่งเหยิงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว ท่อนบนที่เปลือยเปล่ามีรอยแผลเป็นมากมาย ทั้งเก่าและใหม่ รอยแผลใหม่ยังคงมีเลือดไหลซึมออกมา ส่วนรอยแผลเก่าได้กลายเป็นลวดลายสีแดงเข้มที่ติดตัวไปตลอดกาล
สีหน้าของชายคนนั้นบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็ยังคงพยายามฝืนนั่งตัวตรงขึ้นมาด้วยความดื้อรั้น
“ใครน่ะ”
เวย์นนึกสงสัยขึ้นมาทันที
เป็นไปได้ไหมว่าฐานแห่งนี้เคยมีคนอื่นบุกเข้ามาได้ก่อนหน้านี้แล้วรอบหนึ่ง?
“เขา”
ชายคนนั้นยกแขนขึ้นแล้วชี้ไปทางด้านหลังของเวย์น
ท่าทางนี้ทำให้มุมปากของชายคนนั้นกระตุกด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง