กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 269 พวกเราลองดูได้
หลิ่วเหอเยี่ยนมองเขา มองดูเงาของตนเองที่สะท้อนอยู่ในดวงตาอันสงบนิ่งราวกับห้วงน้ำลึกคู่นั้น นางเงียบไปครู่ใหญ่ ความวิตกและความสับสนในสายตาเมื่อครู่นี้ พลันมลายหายไปมากอย่างน่าประหลาด
“จิ่นโจว เจ้ายังจำคำที่อาจารย์เคยพูดตอนตั้งชื่อให้เจ้าว่าจิ่นโจวได้หรือไม่”
หลิ่วจิ่นโจวพยักหน้า “ย่อมจำได้ขอรับ”
“จิ่น คือหยกงาม เปรียบเจ้าดังหยกดิบ ตัดใจไม่ลงที่จะเห็นเจ้าแตกสลายในยุคแห่งความโกลาหล โจว คือเรือ อุปกรณ์ข้ามน้ำ วันหน้าจึงควรใช้ตนเองเป็นเรือ ข้ามพ้นตนเอง และข้ามพ้นผู้อื่น”
“ดังนั้น หลายปีมานี้ ข้ามองดูเจ้าจากหยกดิบก้อนหนึ่งถูกกาลเวลาเจียระไนจนกลายเป็นของวิเศษ จากเรือลำน้อยค่อย ๆ แล่นเข้าสู่ดินแดนทะเลอันกว้างใหญ่ เจ้าคือเรื่องที่ข้าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตนี้”
นางชะงักไปเล็กน้อย พลันยกมุมปากขึ้นแล้วยิ้ม