ตอนที่ 119 ยามคิมหันตฤดูเยือน

ตอนที่ 119 ยามคิมหันตฤดูเยือน

เข้าสู่อากาศฤดูใบไม้ผลิแล้ว

หิมะในเขตรูปภูเขาย่อมละลายช้ากว่าที่อื่นอยู่น้อยนิด ทว่าอย่างไรก็ละลายจนได้ หยาดน้ำหยดจากแท่งน้ำแข็งตรงชายคาดังติ๊งต๋องต่อเนื่อง หิมะหลงเหลือ ณ มุมลานหดตัวลงเป็นก้อนเล็ก ๆ เพียงสัมผัสไอแดดก็มลายหายสิ้น ละทิ้งไว้เพียงผืนดินสีดำคล้ำด้านใต้

หิมะมงคลบอกลางปีอุดม วาจานี้มิใช่อื่นไกล สายลมความแห้งแล้งและหนาวเหน็บในชั้นบรรยากาศมลายสิ้น ถ่ายทอดความชุ่มชื้นแห่งกลิ่นอายดินผืนใหญ่ สูดเข้าไปเสี้ยวหนึ่ง เย็นฉ่ำจับใจ ชวนให้สดชื่นบริสุทธิ์ยิ่งนัก

หลิ่วเหอเยี่ยนยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าลานบ้าน เหม่อมองชั้นสีเขียวอ่อนบางเบาบนทางเดินภูเขาอันห่างไกล ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา