ตอนที่ 116 สิ่งยึดเหนี่ยวใจ และแม่ทัพ

ตอนที่ 116 สิ่งยึดเหนี่ยวใจ และแม่ทัพ

อาหารค่ำคืนส่งท้ายปีมื้อนี้ ในที่สุดเด็กหนุ่มผู้นั้นและท่านอู๋ก็บรรลุถึงรสชาติแห่งความคึกคักครึกครื้น

ยามแรกทุกคนยังคงเกร็งอยู่บ้าง ทว่าพอผ่านคำอวยพรดื่มสุราของหลิ่วเหอเยี่ยนไป ทุกคนก็ปลดปล่อยตัวตามสบาย พูดคุยเรื่องสารพัดในบ้านกันอย่างออกรส เด็กหนุ่มผู้นั้นและท่านอู๋สอดคำขึ้นมาสักประโยคสองประโยคเป็นครั้งคราว ก็กลมกลืนปรองดองยิ่งนัก

แน่นอนว่า ไม่ว่าจะเป็นคุณย่าหลิวที่มีอาวุโสและมากประสบการณ์ หรือหลิ่วเหอเยี่ยนกับหลิ่วจิ่นโจวผู้เฉลียวฉลาด หรือแม้แต่เฉินฉงซานที่เสแสร้งทำเป็นแกล้งโง่ ต่างก็ไม่มีผู้ใดดึงหัวข้อสนทนาไปถึงสถานะของคนทั้งสอง

ราวกับพวกเขาเป็นเพียงมิตรสหายที่สามัญธรรมดาเสียจนไม่อาจสามัญธรรมดาได้มากกว่านี้อีกแล้ว

รอจนกระทั่งอาหารค่ำคืนส่งท้ายปีสิ้นสุดลง คนทั้งสองก็ลุกขึ้นเอ่ยลา ไม่อาจชักช้าประวิงเวลาได้อีกแล้วจริง ๆ เส้นทางบนภูเขาเดินทางยากลำบาก หากล่าช้ากว่านี้ เกรงว่าต่อให้เร่งหวดบังเหียนควบขี่ม้าอย่างรวดเร็วก็คงย้อนกลับไปไม่ทันการณ์