ตอนที่ 106 เด็กหนุ่ม, เทียบเชิญ

ตอนที่ 106 เด็กหนุ่ม, เทียบเชิญ

ณ ภายในกำแพงจวนอันห่างไกลผู้คนแห่งหนึ่ง

กำแพงอิฐแดงสูงใหญ่ปิดตายทุกสิ่งเอาไว้ แม้แต่สายลมก็มิอาจโชยผ่าน เข้ามาได้ อย่าว่าแต่สิ่งมีชีวิตใด ๆ เลย ภายในลานเรือนโล่งโล้น มีหญ้าแห้งเฉาไม่กี่กอเอียงกระเท่เร่ริมมุมกำแพง ถูกลมพัดจนเอนเอียงไปมา

ภายในห้อง เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังหมอบอยู่บนโต๊ะที่เอียงกะเท่เร่ ในมือกำพู่กันไว้ ไม่รู้ว่ากำลังเขียนสิ่งใดอยู่

ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น พู่กันในมือเขาชะงักไปเล็กน้อย ใบหูดกดิบขยับเบา ๆ เสียงฝีเท้านั้นทั้งเร่งรีบและหนักหน่วง แฝงไว้ด้วยความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง

เขาชินชาเสียแล้ว เปลือกตาไม่แม้แต่จะเลิกขึ้น แต่มือกลับคล่องแคล่วยิ่งนัก พับกระดาษแผ่นนั้นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เพียงสามสองที แล้วยัดเข้าไปในแขนเสื้อ