กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 1 ลืมตาขึ้นมา ก็ต้องนอนร่วมกับศพแล้วหรือ?
สายลมพัดผ่านสันเขาดุร้ายพืชพันธุ์ร่วงโรย ดวงวิญญาณโดดเดี่ยวพลันตื่นตระหนกยามผวาตื่น
เสื้อตัวสั้นตัดสลับเงาคิ้วงดงาม จอบผังถากถางเปิดฟ้ากว้างอันกว้างใหญ่
เงาร่างผอมบางประคองข้าวสาลีสามชุ่น วอนขอเคียงคู่หวังพึ่งพา
กอดปรับร่องธารเป็นคันนา เฝ้ารอเสียงฤดูใบไม้ร่วงหล่นปลายคัน
————————————
รุ่งเช้า แสงแดดยังมิอาจส่องทะลุถึงส่วนลึกที่สุดของหุบเขา กลิ่นเหม็นเน่าเน่าเหม็นเรื่อเรืองสายหนึ่ง ก็ชิงส่งเข้าสู่รูจมูกของหลิ่วเหอเสียแล้ว
นางตื่นขึ้นอย่างฉับพลัน ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ลืมตาขึ้น รูม่านตากลับหดเกร็งลงอย่างรวดเร็ว