กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 ชีวิตพึงเป็นเช่นนี้
ไม่กี่สิบวินาทีต่อมา ทั้งสองก็แยกจากกัน
เจียงอวี่มองเธอพร้อมรอยยิ้ม กู่เสี่ยวม่านถลึงตาใส่เขา "น่าหมั่นไส้"
ทั้งสองนั่งบนม้านั่งสักครู่ เพลิดเพลินกับช่วงเวลาเงียบสงบที่หาได้ยาก
ตอนนี้อุณหภูมิยามค่ำคงอยู่ที่ราวสิบกว่าองศา ค่อนข้างเย็น
เจียงอวี่พูดกับเธอ "เสี่ยวม่าน ผมส่งคุณกลับนะ ดึกแล้วอากาศเย็นหน่อย อย่าให้เป็นหวัด"
กู่เสี่ยวม่านพยักหน้า ทั้งสองลุกขึ้นเดินไปทางหอพักหญิง
ราวไม่กี่นาทีต่อมา เจียงอวี่ส่งเธอมาถึงหน้าประตูหอพัก
กู่เสี่ยวม่านมองเขา "เสี่ยวอวี่จื่อ ฉันกลับแล้วนะ"
เจียงอวี่อมยิ้ม พยักหน้าเบา ๆ "ไปเถอะ พักผ่อนเร็ว ๆ"