เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 เสียงกริ่งประตูที่น่าชัง
มื้อเย็นนี้สามคนกินกันไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ไวน์แดงหนึ่งขวดก็ถูกทั้งสามคนดื่มจนหมด
เจียงอวี่ไม่เป็นอะไร แต่หวังชิงอี๋กับเย่ซินสองคนแก้มแดงก่ำ มีอาการเมาเล็กน้อย
ไวน์แดงฤทธิ์ค่อนข้างแรง ตอนนี้ฤทธิ์ยังไม่ขึ้นเต็มที่ พอขึ้นเต็มที่สองคนนั้นเกรงว่าจะต้องเมาแน่
หลังกินข้าวเย็นเสร็จ สองคนนั้นนั่งคุยกันบนโซฟา ส่วนเจียงอวี่เก็บกวาดโต๊ะอาหาร
กว่าครึ่งชั่วโมงจึงเก็บกวาดเสร็จ
หวังชิงอี๋กับเย่ซินยังคงนั่งคุยกันบนโซฟา พอเห็นเจียงอวี่เก็บกวาดเสร็จ เย่ซินก็ลุกขึ้นจะกลับบ้านไปพัก หวังชิงอี๋รั้งไว้หน่อย แต่เย่ซินรู้สึกฤทธิ์เหล้าเริ่มขึ้น จึงยังกลับบ้านไป
ส่งเย่ซินกลับไปแล้ว หวังชิงอี๋เดินเซไปเซมา นางเดินมาหาเจียงอวี่ ยื่นมือไปเชยคางเขา “ไอ้ตัวแสบ”
เจียงอวี่เห็นท่าทางของนางก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “พี่ชิงอี๋ เมาแล้วนะ”
“ฉันสติสัมปชัญญะแจ่มใสมาก ไม่ได้เมา ไอ้ตัวแสบชอบพี่ไหมล่ะ”