กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไป๋ซูย้อนนึกถึงคำพูดของเฉียวเซิง แล้วพบว่าคำพูดนั้นแทบจะครอบคลุมรูปแบบความรักทุกแบบในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์
เธอยิ้มบาง ๆ อย่างมีเลศนัยว่า “คำพูดนี้สรุปความรักในภาพยนตร์และละครได้ครบถ้วนจริง ๆ ควรให้นักเขียนบทพวกนั้นพิมพ์ออกมาแปะไว้บนหัวแล้วดูให้ดี”
“ดูท่าเธอจะถูกนักเขียนบทพวกนั้นทำให้โกรธไม่น้อยเลยนะ?” เฉียวเซิงรู้เรื่องที่เธอโกรธเพราะเลือกบท แต่ไม่คิดว่านักเขียนบทพวกนั้นจะทำให้เธอโกรธได้ถึงเพียงนี้
“เธอรู้ไหมว่าบทพวกนั้นมันสมองพิการแค่ไหน? นางเอกจะหลงรักศัตรูที่ฆ่าพ่อก็ช่างเถอะ ละครย้อนยุคฉันก็ถือว่านางเอกไม่มีสมองไปเลย”
พอคิดถึงบทหลายเรื่องที่เคยอ่านมาก่อน ไป๋ซูก็โมโหจนแน่นท้อง เธอระบายความอึดอัดใส่เฉียวเซิงยกใหญ่