เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอเฉียวเซิงเดินออกไปได้ไม่นาน เลี่ยวเฟิงก็เห็นหลินม่อเสวี่ยเดินออกมาจากห้องทำงาน ย่องเบา ๆ มาที่หน้าคอมพิวเตอร์ของเฉียวเซิง
เธอเลื่อนเมาส์อย่างรวดเร็ว แอบดูของบนคอมพิวเตอร์ของเฉียวเซิงอย่างชำนาญและไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย
ก่อนจะไป หลินม่อเสวี่ยยังชูนิ้วหนึ่งขึ้นใส่เลี่ยวเฟิงทำท่า “จุ๊ ๆ”
ท่ามกลางสีหน้าตกตะลึงของเลี่ยวเฟิง หลินม่อเสวี่ยที่แอบดูจนเสร็จก็ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พอเฉียวเซิงกลับมาเห็นข้าวปั้นบนพื้นก็เกิดความเศร้าสลดขึ้นมา กลั้นไม่อยู่จนต้องร้องโหยหวนว่า “ทำไมมันเป็นแบบนี้ได้!”
เลี่ยวเฟิงนึกว่าเฉียวเซิงรู้แล้วว่าคอมพิวเตอร์ถูกคนแตะ กำลังลังเลว่าจะขายเจ้านายดีหรือไม่
เขาเพิ่งตัดสินใจได้และลุกขึ้น ก็เห็นเฉียวเซิงกำลังโยนข้าวปั้นลงถังขยะด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ
“หืม? มีธุระอะไรกับฉันหรือ”