เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่หลินอี่เสียงกับหยางลี่หวนกลับมา พอดีคนในบริษัทกำลังกินน้ำชายามบ่ายกันอยู่
พอเห็นสีหน้าหม่น ๆ ของสองคนที่เดินเข้ามา เฉียวเซิงก็รู้ว่าผลลัพธ์คงไม่ค่อยดี
ไม่ผิดคาด พอหลินอี่เสียงเล่าถึงสิ่งที่เจอมาในครั้งนี้ หลินม่อเสวี่ยก็เริ่มออกโรงปกป้องบริษัทของตัวเอง “หมายความว่าอะไร? รังเกียจว่าบริษัทเราเล็กหรือ?”
หยางลี่หวนมองเธออย่างหงุดหงิด กวาดนิ้วชี้ไปที่ทุกคนที่นั่งอยู่ “ทั้งบริษัทรวมกันยังไม่ถึง 10 คนด้วยซ้ำ เธอเอาใจกล้าจากไหนมาพูดว่าบริษัทใหญ่?”
หลินม่อเสวี่ยหดคอ กลับไปนั่งลงอย่างเก้อเขิน
ถ้าจะบอกว่าบริษัทเล็ก มันก็เล็กจริง แต่ตามเหตุผลแล้ว ต่อให้บริษัทจะเล็กแค่ไหน ก็ควรจะมีคนยอมมาร่วมงานอยู่ดี
เฉียวเซิงเอ่ยข้อสงสัยของตัวเองออกไป หลังจากฟังหลินอี่เสียงอธิบาย เขาก็รู้ว่าแท้จริงแล้วพวกเขาไปโดนผู้บริหารโรงเรียนปิดประตูใส่