เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทุกวันศุกร์เป็นช่วงที่เฉียวเซิงปล่อยตัวสบายที่สุด
ตอนที่คนคนนั้นเดินมาถึงประตู เขากำลังนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับดูซีรีส์อยู่
เสียงกริ่งดังขึ้น เขามองออกไปข้างนอก เห็นเป็นผู้หญิงก็เปิดประตูใหญ่ออกไปทันที
หญิงวัยกลางคนที่ดูราว ๆ 40 กว่าปีเดินเข้ามา แต่งกายชุดลำลอง ผิวคล้ำนิด ๆ แต่มีออร่าดี
เฉียวเซิงเงยหน้าถาม “สวัสดี ไม่ทราบว่ามาหาใคร”
หญิงวัยกลางคนเห็นว่าพนักงานต้อนรับเป็นหนุ่มหล่อก็ชะงักไปนิดหนึ่ง แต่จากนั้นก็ยิ้มตอบทันที “ฉันมาหาหลินม่อเสวี่ย”
“อ้อ มาหาเจ้านายของเรา เธออยู่ข้างใน เชิญนั่งรอตรงนั้นสักครู่ เดี๋ยวผมไปเรียกให้”
เฉียวเซิงไม่ถามด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ก็เดินเข้าไปหาหลินม่อเสวี่ยตรง ๆ เรียกได้ว่างานพนักงานต้อนรับของเขาทำได้ไม่สมกับตำแหน่งเอาเสียเลย
ถ้าเขาไปเป็นพนักงานต้อนรับที่บริษัทอื่น วันแรกก็คงถูกไล่ออกแล้ว