เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อ้อ พูดถึงไป๋ซูน่ะเหรอ ฉันรู้จักสิ”
“อ๊าก ๆ ๆ! นายรู้จักไป๋ซูเหรอ ช่วยขอลายเซ็นให้ฉันหน่อยได้ไหม”
หลินม่อเสวี่ยยื่นรูปมาให้รูปหนึ่ง เป็นรูปไป๋ซูที่พิมพ์ออกมาบนกระดาษเอสี่
“เฮ่ย เธอทำอะไรของเธอน่ะ เธอก็รู้จักไป๋ซูไม่ใช่เหรอ”
คำพูดของเฉียวเซิงทำเอาหลินม่อเสวี่ยงงเป็นไก่ตาแตก มองเฉียวเซิงอย่างสงสัย
“ฉันรู้จักไป๋ซูเหรอ” หลินม่อเสวี่ยชี้นิ้วมาที่ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ “ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลยล่ะ”
“แน่นอน เราสองคนก็รู้จักไป๋ซูทั้งคู่ เพียงแต่ไป๋ซูไม่รู้จักเราสองคนเท่านั้นเอง”
“นายรีบมานี่เดี๋ยวนี้! ฉันพูดเรื่องจริงจังกับนายนะ นายยังมาทำหน้าหัวเราะหยอกล้อกับฉันอีก”
หลินม่อเสวี่ยวิ่งออกมาจากเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ดึงแขนเฉียวเซิงแล้วเหวี่ยงเขาอย่างแรงไปหน้าก่อนหน้าจอ
จริง ๆ แล้วเธออยากจะคว้าผมเฉียวเซิง แต่กลัวว่าผมสั้นเกรียนจะตำมือ สุดท้ายจึงเปลี่ยนไปคว้าแขน