กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เธอผู้ห่างไกล ไม่อาจกลับบ้านอีกแล้ว”
ทว่าฉันมีเพียงเธอในความฝันเสมอมา
เธอผู้ห่างไกล รู้บ้างไหมว่าฉันมีคำใดในใจ
ความร้อนรักยังไม่แปรผัน ต่อให้โลกผันแปรสักเพียงใด
เธอผู้ห่างไกล ไม่อาจกลับบ้านอีกแล้ว
ทว่าฉันมีเพียงเธอในความฝันเสมอมา
เธอผู้ห่างไกล รู้บ้างไหมว่าฉันมีคำใดในใจ
“ความร้อนรักยังไม่แปรผัน ต่อให้โลกผันแปรสักเพียงใด”
เมื่อร้องมาถึงท่อนท้ายสุด น้ำเสียงของหลินอี่เสียงค่อย ๆ เปลี่ยนจากโศกเศร้าเป็นนุ่มนวล
รู้สึกราวกับว่าคนคนหนึ่งค่อย ๆ ยอมรับว่าคนรักไม่อยู่แล้ว และ slowly ชินกับการใช้ชีวิตคนเดียว