เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉียวเซิงเดินไปทางห้องประชุมอย่างหวาดระแวง
หลินม่อเสวี่ยก็ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสดใสน่ารัก ยิ้มหวานหยดย้อย ราวกับเป็นทิวทัศน์งดงามบทหนึ่ง
เพียงแต่ รอยยิ้มลึกลับพิลึกบนใบหน้าของเธอนี่มันเรื่องอะไรกัน?
เฉียวเซิงชะลอฝีเท้า มองซ้ายมองขวา กลัวว่าอยู่ ๆ หยางเยว่กับหวงเจี้ยนกั๋วจะโผล่พรวดออกมาจากข้างไหนสักแห่ง มือถือพลุ แล้วปังขึ้นมา
ตามด้วยหลินอี่เสียงที่กระโดดออกมาด้วย เริ่มร้องเพลงโบกมือลาความทุกข์ทั้งปวง…
อ๊ะ ไม่ใช่ ที่นี่ไม่มีเพลงนั้น น่าจะเป็นอวยพรวันเกิดให้มีความสุข…
ภาพนั้นมันขายหน้าจนอยากมุดดินเลย!
เฉียวเซิงมองรอยยิ้มพิลึกคาดเดาไม่ได้บนใบหน้าหลินม่อเสวี่ย แล้วค่อย ๆ ขยับไปทีละก้าวจนถึงประตูห้องประชุม
วันนี้ก็ไม่ใช่วันเกิดฉันสักหน่อย เถ้าแก่ทำลับ ๆ ล่อ ๆ แบบนี้จะทำอะไรกันแน่?
“แต๊น แต๊น แต๊น แต๊น~”