กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 136 ลูกพี่ พวกเราพวกเดียวกันนะ
จันทร์มืดลมแรง
ชายฉกรรจ์นับร้อยยืนล้อมเป็นวง สายตามองจ้องเข้ามาตรงกลางด้วยความนึกสนุก
ชายหนุ่ม... เด็กหนุ่มมอมแมมคนนั้นสะพายคัมภีร์ม้วนยักษ์ไว้บนหลัง ถูกชายฉกรรจ์กว่าร้อยคนล้อมไว้จนแน่นขนัด ต่อให้ติดปีกก็ยากจะบินหนี
บรรยากาศชั่วขณะนั้นชวนกระอักกระอ่วนพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง
กงกรรมกงเกวียนหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ฟ้าดินไม่เคยละเว้นใคร
เมื่อกี้ฮิเดกิอวดดีใส่มาดาระแก่ไว้แค่ไหน ตอนนี้ก็ใจแป้วแค่นั้น
เดิมทีจักระของเขาก็ยังไม่ฟื้นฟูเต็มที่ แถมยังขุดรูมุดดินขึ้นมาตลอดทาง ตอนนี้เลยยิ่งเหลือน้อยลงไปอีก
ผนึกหยินก็หมดก๊อกแล้ว แถมตอนนี้เขายังสูงเกือบเมตรแปดสิบ บัฟ "ผมก็แค่เด็กคนหนึ่ง" ที่เคยใช้เมื่อก่อนก็ใช้ไม่ได้ผลแล้วด้วย!
เมื่อเห็นชายฉกรรจ์สองสามคนกำลังจะเดินเข้ามาลงไม้ลงมือกับตน