บทที่ 70 กฎของฉันคือกฎ

บทที่ 70 กฎของฉันคือกฎ

"คุณเคนจิโร่... คุณผอมลงนะครับ"

ฮิเดกิเอ่ยรำพึงออกมา

เพราะเป็นคนคุ้นเคยกัน ลุงหัวโล้นจึงเดินออกไปแล้ว ปล่อยพื้นที่ตรงนี้ไว้ให้พวกเขาสองคน

เมื่อมองดูเคนจิโร่ที่ร่างกายแหลกเหลวเป็นเนื้อปนเลือดอยู่ตรงหน้า ในใจของฮิเดกิก็พลันเกิดความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามา

"หึ... เธอมาแล้วงั้นเหรอ... ฮิเดกิคุง"

เสียงของเทรุมิ เคนจิโร่ขาดเป็นห้วงๆ อ่อนระทวยอย่างยิ่ง ทว่ายังคงสื่อความหมายได้อย่างชัดเจน

ฮิเดกินิ่งเงียบ เขาอยากจะถามว่าทำไมถึงเรียกเขามา แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่เอ่ยปาก

"ยังจำ... จำข้อตกลงของเราได้อยู่หรือเปล่า..."

"จำได้ครับ แต่ดูเหมือนว่าทั้งคุณและผมคงทำตามนั้นไม่ได้แล้ว การที่ผมยอมมาเยี่ยมคุณได้ขนาดนี้ ก็นับว่าให้เกียรติมากแล้วนะ"