บทที่ 67 เขี้ยวขาว ถึงเวลาต้องลุกขึ้นสู้แล้ว

บทที่ 67 เขี้ยวขาว ถึงเวลาต้องลุกขึ้นสู้แล้ว

บนหน้าผาโฮคาเงะ

ฮิเดกิมองดูหมู่บ้านที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ด้านข้างคือคาคาชิที่ลมหายใจสม่ำเสมอ โดยมีเขี้ยวขาวยืนต้านสายลมอยู่

“เป็นวันที่ยากจะลืมเลือนเลยใช่ไหมล่ะ” เขี้ยวขาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังคงผ่อนคลายอยู่บ้าง

“...ก็จริงครับ ตื่นเต้นเร้าใจดี”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหนื่อยเกินไป หรือเพราะฮอร์โมนและอะดรีนาลีนสงบลงแล้ว คำตอบของฮิเดกิในยามนี้จึงดูด้านชาอยู่บ้าง

ความฮึกเหิมของเขามลายหายไปหมดแล้ว

“ได้เจอประสบการณ์มากๆ อย่างไรก็เป็นเรื่องดี...” เขี้ยวขาวเอ่ยเสียงเบา “เธอเห็นหมดแล้วสินะ”

“อืม... หือ” จู่ๆ เขี้ยวขาวก็เปลี่ยนหัวข้อกะทันหัน ฮิเดกิชะงักไปเล็กน้อยแล้วหันไปมอง จึงพบว่าสายตาของเขี้ยวขาวกำลังทอดมองไปยังที่ทำการโฮคาเงะซึ่งอยู่ไม่ไกล