บทที่ 52 ในฐานะนินจา ผมเป็นมืออาชีพ

บทที่ 52 ในฐานะนินจา ผมเป็นมืออาชีพ

"อาจารย์คะ"

บนถนนอันคึกคักของโคโนฮะ เด็กหญิงตัวน้อยจูงมือผู้ใหญ่ไว้ ดวงตากลมโตเป็นประกายกระพริบปริบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดูน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก

"คุณหนูครับ ตั้งแต่นี้ไปท่านต้องเรียกผมว่าคุณพ่อ พวกเราเป็นพ่อลูกกัน ขอให้เข้าถึงบทบาทด้วยครับ"

ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมมีรอยยิ้มใจดีประดับบนใบหน้า ทว่ากลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เสียงของทั้งสองเบามาก เบาเสียจนมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน แม้แต่คนเดินถนนที่เดินสวนกันไปมาก็ยังไม่อาจได้ยินว่าทั้งคู่พูดคุยอะไรกัน

"คุณพ่อคะ..." เทรุมิ เม ผู้เฉลียวฉลาดปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ชี้ไปยังสิ่งปลูกสร้างที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดตรงเบื้องหน้า แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ "ตรงนั้นคือที่ไหนเหรอคะ? ใหญ่โตจังเลย..."