บทที่ 41 ยังไงพวกเขาก็ยังเป็นเด็ก

บทที่ 41 ยังไงพวกเขาก็ยังเป็นเด็ก

สามหน่อแห่งทีม 7 พากันวิ่งแล้ววิ่งเล่า

ลัดเลาะไปตามลำธารสายเล็ก มุดเข้าสู่ป่าอีกผืนหนึ่ง มองเห็นถนนสายหลักอยู่รำไร ประตูใหญ่โคโนฮะก็อยู่ห่างออกไปไม่ไกลแล้ว

ทว่าคุชินะกลับดูเหมือนจะไม่ได้ไล่ตามมา

"ไม่มีเหตุผลเลยแฮะ" ฮิเดกิพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แต่ร่างแยกร่างเงาตัวสุดท้ายที่เขาส่งออกไปนั้นยื้อได้นานมากจริงๆ นานจนทำลายสถิติของวันนี้ไปเรียบร้อยแล้ว

"แล้วตอนนี้จะเอายังไงต่อ จะออกไปข้างนอกจริงๆ เหรอ" คาคาชิมองดูประตูใหญ่ที่อยู่ไกลลิบ แววตามีประกายแห่งความใฝ่ฝันอยู่บ้าง ทว่าส่วนใหญ่กลับเป็นความลังเล

หลังจากเป็นนินจาแล้ว หากแอบออกจากหมู่บ้านโดยพลการโดยไม่ได้รายงาน เรื่องร้ายแรงขึ้นมาอาจถูกตีตราว่าเป็นนินจาถอนตัวเอาง่ายๆ

แต่ฮิเดกิกลับยังคงใจเย็น

จะออกจากหมู่บ้านหรือไม่นั้นไม่สำคัญ ขอแค่ไม่โดนซ้อมจนน่วมก็พอแล้ว คุชินะลงมือไม่เคยยั้งแรง เขาไม่อยากเอาหัวตัวเองไปเสิร์ฟให้ดันโซฟรีๆ หรอกนะ