กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 17 ฉันจะให้เขาล้างอายด้วยตัวเอง
ความรู้สึกของคาคาชิในตอนนี้ค่อนข้างซับซ้อน มันให้ความรู้สึกเหมือนกับคนที่อุตส่าห์ต่อคิวที่ร้านหนังสือตั้งครึ่งค่อนวัน แต่สุดท้ายกลับได้หนังสือละเมิดลิขสิทธิ์มาครอบครอง
แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะโดนก้อนหินก้อนกรวดปาใส่ราวกับห่าฝน แต่เป็นเพราะภาพที่เขาเพิ่งเห็นเมื่อครู่นี้ต่างหาก...
'เจ้าสองคนนี้ ซ่อนของดีเอาไว้มากแค่ไหนกันแน่'
ในใจของคาคาชิรู้สึกปั่นป่วนและหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก
เสียงระเบิดดังกึกก้องสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นนั่น สองคนนั้นเป็นคนทำขึ้นมาจริงๆ งั้นเหรอ?
แล้วไหนจะโอบิโตะอีก... เจ้านี่ไปแอบใช้ลูกบอลเพลิงยักษ์เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!
หรือว่าจะเหมือนกับเจ้าฮิเดกิ ที่เมื่อก่อนแอบซ่อนฝีมือเอาไว้ตลอดงั้นเหรอ?
ด้วยความรู้สึกอันหลากหลายที่ปะปนกันอยู่นี้ คาคาชิจึงยอมโผล่ออกมาจากพุ่มไม้แต่โดยดี
ตามธรรมเนียมยอมจำนนแล้วไม่ซ้ำเติม ฮิเดกิกับโอบิโตะจึงหยุดการระดมยิงถล่มลงในทันที