กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 ผู้โชคดี
ลั่วปิงทรุดตัวลงคุกเข่าในความเงียบ
เขาคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความรู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างห้ามไม่ได้
ยอมสยบให้ท่านเทพแล้ว
นี่หรือคือท่านเทพตัวจริง?
ประโยคที่ว่า ฉันไม่มีคู่ต่อสู้ ประทับลึกลงไปในจิตใจของลั่วปิง
เมื่อไหร่ผมถึงจะยอดเยี่ยมได้เท่าศิษย์พี่หลินบ้างนะ?
ที่แท้ความไร้เทียมทานก็คือความเหงาอย่างหนึ่ง
ลั่วปิงเคยคิดมาตลอดว่าประโยคนี้เอาไว้ใช้ข่มคนอื่น ไม่นึกเลยว่าจะมีคนแบบนี้อยู่จริง
: ภารกิจ วันๆ ของสตรีมเมอร์ สำเร็จแล้ว