เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137 สำนักมารสวรรค์
บทที่ 137 สำนักมารสวรรค์
หลังกระบี่หนึ่งเล่ม สิ่งที่หลงเหลืออยู่ล้วนเป็นเสียงโหยหวนของผู้พ่ายแพ้
ดังนั้นกระบี่เล่มนี้จึงมีชื่อว่าโหยหวน
ไม่! เป็นไปไม่ได้ ทั้งที่พลังของพวกเราเหนือกว่าแกแท้ๆ ทำไมกัน!
สิบกว่าคนที่ล้มอยู่บนพื้นต่างเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนนในแววตา
ทำไมกัน! ผู้บำเพ็ญมารอย่างพวกเราไม่ใช่ว่าสะกดข่มเขาอยู่หรอกหรือ แล้วทำไมถึงรู้สึกว่าไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย พลังมารของพวกเราไม่มีผลอะไรกับเขาเลย
หรือว่าพวกเราฝึกมารเก๊กันมา?
ทำไมหรือ? ตลกสิ้นดี พวกแกเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าตัวเองจะทัดเทียมฉันได้?
มารข่มเต้า? หึหึ แข็งข่มอ่อนต่างหากล่ะ พวกแกมีความเข้าใจในเจตจำนงเพียงแค่นี้ ยังกล้าเรียกตัวเองว่าผู้บำเพ็ญมารอีกเหรอ ต่อให้ให้เวลาพวกแกฝึกฝนอีกหนึ่งร้อยปี พวกแกก็รับกระบี่ฉันไม่ได้หรอก ฉันพูดจริง