เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 45 ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย
บทที่ 45 ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย
“สองท่านเซียนเหนื่อยกันแล้วใช่ไหม ให้ข้าดูแลท่านเอง เชิญสองท่านเซียนขึ้นมานั่งพักบนเรือสำราญเถอะ”
ภายใต้สายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน การได้ของฟรีแบบนี้ทำให้ความรู้สึกเหนือกว่าเกิดขึ้นมาในใจ ศิษย์พี่สี่อย่าว่าแต่หวั่นไหวเลย แทบจะขยับตัวตามไปแล้ว
“ไม่ต้อง”
ไม่มีคำพูดไร้สาระ พูดจบหลินสวินก็หันหลังเหาะจากไป ไม่มีความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ใดๆ
ศิษย์พี่สี่หัวใจแทบสลาย นี่เป็นโอกาสที่หาซื้อด้วยเงินพันตำลึงไม่ได้นะ ศิษย์น้องเล็กอย่าได้ทำเป็นวางมาดอีกเลย!
คิดแบบนั้น แต่ศิษย์พี่สี่ก็ยังรีบตามหลินสวินออกไป
ในแววตาของหญิงสาวฉายแววสงสัย นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนปฏิเสธคำเชิญของเธอ
ผู้บำเพ็ญเซียนอีกคนเห็นได้ชัดว่าถูกทำให้ลุ่มหลงจนเสียสติไปแล้ว แต่เขากลับยังคงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาเลย แววตาที่มองเป็นเพียงการชื่นชมเท่านั้น ช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ