เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36 ชาวเน็ตต่างโลก
วันงานชุมนุมหมื่นบุปผาใกล้เข้ามาทุกที ศิษย์พี่รองจึงมีธุระปะปังมากขึ้นเรื่อยๆ
เมืองลั่วอันเองก็เต็มไปด้วยผู้บำเพ็ญเซียนที่ทยอยกันเข้ามาไม่ขาดสาย
แสงแดดยามเช้าสาดส่องอบอุ่น ยิ่งไม่มีศิษย์พี่เก้าอยู่ด้วย วันนี้จึงถือเป็นวันที่เหมาะแก่การนอนตื่นสายที่สุด
ตอนที่หลินสวินกำลังเตรียมตัวจะนอนต่อ คัมภีร์สวรรค์ในมือก็สั่นไหวเบาๆ น่าจะเป็นผู้อาวุโสท่านนั้นเรียกหา เขาจึงรีบเปิดคัมภีร์ขึ้นมาทันที
[ขอบใจเจ้าหนุ่มที่ช่วยตามหาศิษย์ทรพีของข้าให้ ข้ามีธุระต้องไปต่อแล้ว]
[ผู้อาวุโสจะไม่เข้าร่วมงานชุมนุมหมื่นบุปผาแล้วหรือครับ?]
หลินสวินรีบส่งข้อความตอบกลับไปในทันที
[ข้าเบื่อหน่ายกับพิธีรีตองทางโลกพวกนี้เต็มทีแล้ว อีกอย่างข้ายังต้องไปรักษาแผลให้เจ้าศิษย์คนนั้นอีก]
ประโยคสุดท้ายนี่น่าจะเป็นความจริงสินะ