กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 258 เดี๋ยว... ผมอยากลองดูหน่อย!
ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สองคนยืนเผชิญหน้ากัน โดยไม่มีคำพูดเพ้อเจ้อไร้สาระ ต่างฝ่ายต่างเปิดฉากลุยใส่กันอย่างดุเดือดทันที
เมื่อเห็นว่าเว่ยฮ่าวยังไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรมาก นัก หลงเจียงก็ใช้เตะตัดขาหยั่งเชิงไปก่อน
ภายใต้สถานการณ์ปกติ การหยั่งเชิงโดยทั่วไปย่อมเป็นการเตะออกไปแล้วรีบชักกลับทันที เพื่อรักษาการทรงตัวของตนเองเอาไว้
ทว่าสถานการณ์ในครั้งนี้กลับไม่เหมือนกัน เว่ยฮ่าวถึงกับปะทะเข้าใส่โดยตรง พอลองเจียงเตะตัดขาเข้ามา เว่ยฮ่าวก็เตะสวนกลับไปเช่นกัน
เมื่อลูกเตะนี้เข้าปะทะ หลงเจียงก็รู้สึกเหมือนเตะเข้าใส่แผ่นเหล็ก มันแตกต่างจากความรู้สึกที่เขาเคยเตะมาในอดีตโดยสิ้นเชิง ราวกับว่านั่นไม่ใช่เรือนร่างที่มนุษย์พึงมี