กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 209 สุสานโดดเดี่ยวหลั่งน้ำตาไม่เคยเสียใจ โลกใบนี้พลันไร้หลานหลิงอ๋อง!
ในวินาทีที่ 53
เสียงผีผาพลันแผดก้องออกมา
ราวกับมีความสว่างฉายวาบขึ้นมาในความมืดมิดทันใด
ผู้คนรอบข้างต่างสะเทือนใจจนตื่นตะลึงอย่างที่สุด
พวกเขาถึงกับหาคำมาพรรณนาไม่ถูกไปชั่วขณะ
กระชั้นชิด!
เทคนิคการเคาะสายที่เพิ่งเปล่งออกมานั้นกระชั้นชิดอย่างยิ่ง ทั้งยังแฝงไว้ด้วยความอึดอัดกดดันสายหนึ่ง
ที่สำคัญที่สุดคือความรู้สึกอันตรายจากการเข่นฆ่าในสนามรบ ปะทุออกมาในทันที
สายตาของผู้คนรอบข้างทั้งหมดจดจ้องไปยังแหล่งกำเนิดเสียง