กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 192 ทัศนะเทพเนรมิต ปี่สั่วน่าแผดเสียง
เทคนิคการเป่าขลุ่ยจีนแบ่งออกเป็นสองสำนักคือเหนือและใต้
สำนักเหนือมักใช้เทคนิคเสียงกระแทกลม ลิ้นรัว เสียงไถล และเทคนิคตัดเสียง
ส่วนสำนักใต้มักใช้เทคนิคเสียงสั่น เทคนิคเคาะเสียง เทคนิคซ้อนเสียง และเทคนิคสั่นพ้อง
นอกจากนี้ ภายหลังจากการฝึกฝนอย่างต่อเนื่องของนักดนตรีจำนวนมาก ยังได้สั่งสมและสร้างสรรค์เทคนิคใหม่ ๆ ขึ้นมาไม่น้อย
การหายใจหมุนเวียน การสะบัดลิ้นหมุนเวียน วิธีคลึงเสียง วิธีเป่าคลุมเสียง เสียงคำราม ดรรชนีเหิน การคลึงเสียงช่วงเจ็ดใหญ่...
เป่ยเฉินและอาจารย์ของเขาต่างก็เป็นคนของทีมชาติ เรื่องเทคนิคการเป่าขลุ่ยจีนย่อมไม่มีสิ่งใดให้ติ โดยเป็นการผสมผสานเทคนิคและจุดเด่นของทั้งสองสำนักเหนือใต้เข้าด้วยกัน
ทว่าบทเพลงนี้ค่อนข้างเอนเอียงไปทางเทคนิคของสำนักใต้มากกว่า
เสียงขลุ่ยดังกังวานไพเราะนุ่มนวล พลิ้วไหวอ่อนหวาน รวบรวมปราณมังกรนับพันปีกลายเป็นขุนเขาและสายน้ำ หล่อเลี้ยงตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าดิน