กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 105 พี่ชายน้อยยังพึ่งพาได้เหมือนกันนี่!
หนานเย่และหลีผู่สองคนเดินทางมาถึงเกาะร้าง นอกจากชายหาดผืนหนึ่งแล้ว ด้านหลังก็เต็มไปด้วยหินแปลกตาตระหง่านเรียงราย ทั้งยังมีป่าดงดิบหนาทึบ
พอมาถึงสถานที่จริง หลีผู่ถึงได้พบว่าที่นี่มันร้างผู้คนขนาดไหน
ไหนว่ามหาสมุทรสีฟ้าครามไง
ไหนว่าชายหาดสะอาดสะอ้านไง
ผลลัพธ์ล่ะ
บนชายหาด ริมทะเลเต็มไปด้วยขยะ หลีผู่ผิดหวังอย่างสิ้นเชิง
ก็มีแค่ท้องฟ้านี่แหละที่ยังพอจะมีความฟ้าอยู่บ้าง!
กวาดสายตามองไป มองไม่เห็นของกินเลยสักนิด ความมั่นใจของหลีผู่ลดวูบจากหนึ่งเหลือศูนย์ในชั่วครู่:
“พี่ชายน้อย พวกเราจะประคองตัวผ่านไปได้สองวันจริงเหรอ”