กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 37 พี่ชายน้อย ผมขอร้องล่ะอย่าตกปลาอีกเลย ตั้งใจทำเพลงไม่ดีกว่าหรือ?
【ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เอิ้กๆ คุณลุงคนนี้จะหัวเราะให้ฉันตายเลยหรือไง นิสัยไม่ดีบ้าบออะไรกัน นิสัยของหนุ่มส่งอาหารน่ะเป็นที่รู้กันว่าดีมาก ซือถูเยียนหรานมองเห็นเขาได้ทันทีในหมู่คนเลยนะคุณ\!】
【วันนี้หนุ่มส่งอาหารออกจากบ้านคงไม่ได้ดูปฏิทินสินะ ฮ่าฮ่า\!】
【เอ๊ะ เหมือนจะมีปลาติดเบ็ดแล้ว ในที่สุดก็จะได้เปิดโต๊ะกินเลี้ยงแล้วหรือเปล่า?】
หนานเย่เห็นทุ่นทั้งหมดจมลงไปในน้ำ ก็มีชีวาชีวาขึ้นมาทันที:
“ทุ่นจมดำแล้ว แบบนี้ยังไม่ดึงขึ้นอีก!”
ดึงขึ้นมาได้จริง ๆ ด้วย\!
ทว่าพอหนานเย่ลากเบ็ดขึ้นมาบนฝั่ง ใบหน้าก็สลดลงทันที
ไม่ใช่ปลา แต่กลับเป็นม้านั่งพับเล็กตัวหนึ่ง