เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 245 ความจริง (ภาคปลาย)
ทั้งสองคนกับสัตว์เลี้ยงสี่ตัวปรากฏขึ้นเหนือหมู่บ้านศิลาครามอย่างรวดเร็ว
“เซียงอวิ๋น เจ้าลดระดับลงอีกหน่อย แล้วบินวนแถวหมู่บ้านศิลาคราม” จั่นเจาตบหัวกิเลนเพลิงเบา ๆ พลางส่งสัญญาณให้มัน
“เซียงอวิ๋น อย่าลืมบินช้า ๆ” หลงจิ้งเหยาไม่ลืมกำชับจากด้านหลัง
เซียงอวิ๋นหันหัวกลับมา กะพริบดวงตาโตใส่พวกเขา แล้วเริ่มบินต่ำลง
หลงจิ้งเหยาพบว่าตนเองชอบความรู้สึกที่ได้นั่งบนหลังกิเลนเพลิงเหินเวหาเช่นนี้เสียแล้ว
ทำให้นางหลับตากลางอากาศได้อย่างไร้กังวล รับรู้ถึงสายลมที่พัดผ่านใบหน้าของตนไม่หยุด
แสงอาทิตย์สายหนึ่งส่องลงบนใบหน้าของหลงจิ้งเหยา ทำให้นางในชุดขาวดูราวกับเปล่งประกายหลากสี
“ช้าหน่อย!” หลงจิ้งเหยาอดเตือนอีกครั้งไม่ได้
เซียงอวิ๋นเหมือนเด็กน้อยที่ถูกจั่นเจากับหลงจิ้งเหยาดึงรั้งอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ยอมข่มนิสัยซุกซนของตนและลดความเร็วลง